esraligunler

YALAN

Hadi gidiyorsun

Yürekten kan gidiyor, sen gidiyorsun

Herşey gidiyor

Gökte bulut, dağda kar, düzde kervan gidiyor

Solgun bir gül oluyor insan

Bir demet kar çiçeği ölüyor, sen gidiyorsun

Ne ucuz yaşıyorsun, ne kolay

Bir kristal gibi ellerimden düşüyorsun

Bakma öyle

Ben kanıyorum sen üşüyorsun

Kolay değil bir yalan bu

Yaralayan koca bir yalan

Yalan işte

Sevdiğim yalan

Şarkılardan arta kalan ve sabah buğusu

Ve tarla faresi ve ekmek derdindeki işçi kalbi gibi

Yumuşacık sıcak bir yalan

Islak gözlerimle geçiyorum

Yaralı bir ceylanın kalbinden

Ceplerimde kül var

Bir yangından arta kalan

Sorduğum adreslerde kimse oturmuyor

Ve kimse olmuyor ben sorduğum zaman

Herşey bir yalan gibi yandığı zaman

Yalnız olduğunu anlıyor insan

Anladım ve geçtim

Yaralı bir ceylanın kalbinden

Aynamı kırdım, fotoğraflarımı yaktım

Nasıl da acımasızdım tafralarıma karşı

Nasıl da umarsız

Su gördüm düşümde

Karanlıktı ve gürültüyle çağlıyordu

Ceplerimde kül vardı ve yanıyordu

Sonra sabah oluyor

Ve bir ceylan kalbinde alem ağlıyordu

Hayır, diyordu bir dağ köylüsü

Hiç bir şey için geç değil

Ve geç değil

Birşey için hiçbirşey

Birşey vardı öyleyse, birşey

Beni çeken

Güneşin dağdasından uzağa

Kocaman çayırlara çeken birşey

Gümrah ırmaklara

Sonra sıcağa sonra acıya

Sonra yaralarıma merhem olmaya kapıma dayanan

birşey

Tutsana beni bırakmasana

Olsun, yaralasana

Olsun, ağrısa da

Yalan da olsa kalsana

Dağ köylüsü aşkın olduğu yerde ben varım

Sen olmasan da ben varım

Yağmur yağar, saçlarım filizlenir

Bir yıldız düşer omuzlarıma

Islık çalar, ıslanır, şarkılarımı söyler geçerim kapımdan

Camların buğusundan ve yağmurun kokusundan

Tanırlar beni

En iyi yalanlarını alırım onların

Adresler sorarım kimseler oturmaz orada

Ve kimseler olamaz ben sordukça

Dağ köylüsü

Şimdi gidersen

Şimdi git

Kalırsan şimdi

                          İBRAHİM SADRİ

Bu kadar kolay mıydı söylesene
Bırakıp gitmek, hem de hiçbir şey demeden
Yok diyordum içimden yapamazsın bensiz
Olamazsın, yaşayamazsın..
Oluyormuş hayatta bak “her şey”
Gün gelip olmaz dediklerin bile.
Acımıyor kalbim artık inan ki
Çünkü paramparça bir vaziyette.
Aldırmak isterdim kalbimi yerinden
Yaralarını sardırmak yeniden hayata başlamak…
Kolay değilmiş “her şey” bunu da öğrendim sayende
Çok şey öğrendim seninle yaşarken
Ya da bir hayal yaşadığımı sanırken…
Kayboluyorsun zamanın hırçın saatlerinde
Yıpranıyorsun fark etmeden gözyaşı nöbetlerinde
Hayatın sessizliği vuruyor seni bir yerden bir yere
Anlayamıyorsun neyin iyi neyin kötü olduğunu zamanla
Yaşıyorsun bir kuru ekmekle bir su fark etmiyor senin için
Anlamı olmuyor dünya nimetlerinin
Yapman gerekenleri sadece yaşamak için yapıyorsun artık
Kırık bir saz gibi aynı notaları çalıp duruyorsun hayatında
Aynı yerleri basıp geçiyor, aynı sözleri tekrarlıyor
Ve aynı aşkı yaşıyorsun başka kimselerle…
Ya ben, bu kadar yaşama, sensizliğe yenik düşecek biri miyim?
Öyle miydim?
Eskiden ne olduğumu bilsem de şimdi hiçbir şey bilmiyorum…
Sensizim, nedensizim bir de sevgisiz bir aşk perisiyim.